Надія Воловодівська про статтю Оксани Пахльовської

Iz toji statti (йдеться про статтю Оксани Пахльовської в журналі "Український Тиждень", 2010, № 46. - О.П.) zrozumila, szczo i ta O.P. tez' ne cikavyt'sja, szczo v EU pyszut' pro Ukrajinu. Jakby proczytala moho uljublenoho D.Beauvoisa, to zrozumila b, szczo ukrajins'koji intelihenciji ne bulo. Bo ukrajincjam ne dozvoljaly maty osvitu bil'szu, niz' poczatkova. Za vykljuczennjam duhovenstva. A te, szczo pol's'ka dribna szljahta stala osnovoju majbutn'oji intelihenciji v Ukrajini, to z toho bulo malo tolku. Szcze mene dyvuje ote cytuvannja Nicsze. Jakby spoviduvaty joho pohljady, to tij avtorci dal'sze kuhni i narodz'uvaty ditej ne bulo b dozvoleno niczoho. Jak podyvytys' na evropejczykiv, to vony czytajut' i cytujut' Skovorodu, a ukrajinky - Nicsze. Ce pidtverdz'uje moju dumku, szczo czytajet'sja aby-jak i czytajut' aby-szczo.

Роздуми Надії Воловодівської про вітчизняну історію

Vidnosno pol's'koji szljahty, pro szczo pysze Beauvois, to vin czastkovo i pomyljajet'sja. Czytaju Wil'sona (йдеться про книги: Beauvois Daniel. Trójkąt ukraiński. Szlachta, carat i lud na Wołyniu, Podolu i Kijowszczyźnie 1793-1914. Lublin: UMCS, 2005. – 814 s.; Wilson Andrew. Ukraińcy. Warszawa: Świat Książki, 2002. – XVII+[1]+382+[1] s.) i natrapljaju na vidomosti pro konczynu Boholjubs'koho. Je navit' kartynka. Joho vbyly bojary. Pocikavylas' tymy bojaramy. Ostatoczno jih likviduvav Petr 1, ale pered tym bahato jih perejszlo v szljahtu rus'ku, piszlo do kozakiv, spol'szczylos'. I ti z' rus'ki spol'szczeni bojary jakraz i zmohly zukrajinizuvatys' v toj moment, koly szljahtu v Ukrajini nyszczyly (magnaty i carat). Dlja ukrajins'koji istoriji ce 'soslovije' malo b buty duz'e cikavym. Toj Wil'son taky cikavyj czolovik. Pohljadom zi storony namahajet'sja vyjavyty samobutnist' ukrajinciv i jih okremisznist' vid Moskvy. Cju b istoriju (Wilsona)i praci Beauvoisa ta hocz by u vyszczu szkolu.